Kartonboekje met je eigen ontwerp: een stevig fotoboekje vanaf € 14,95 en binnen 3 werkdagen naar je verzonden

Verhaaltjes om voor te lezen met een boekje van karton

Een jaar geleden is mijn neefje geboren. Ik wilde graag iets speciaals voor zijn eerste verjaardag halen en toevallig kwam ik op de website van Boekje van Karton terecht. Ik ging meteen aan de slag en er kwam een heel mooi boekje uit wat erg goed aansloeg. Terwijl ik het boekje aan het samenstellen was, kwamen er allerlei ideeën in me naar boven voor leuke verhaaltjes die goed te maken zijn en leuk zijn om voor te lezen. Aangezien ik maar één boekje kon maken, wil ik graag de verhaaltjes hier delen zodat anderen er wellicht inspiratie uit kunnen halen. Tussen de haakjes laat ik steeds zien wat voor soort plaatje erbij geplaatst kan worden en de naam van de hoofdpersoon kan aangepast worden aan het betreffende kindje. Ik wens je veel (voor)leesplezier. 

 

De vermiste hoed

Het was een grote dag voor Sylvia, ze ging vandaag naar de dierentuin (foto van het kind). Samen met haar ouders ging ze op pad. Voordat ze vertrokken maakten ze wat broodjes klaar en trokken ze hun jassen aan. Papa deed de mooie hoed op die hij altijd met zich meenam wanneer ze ergens heen gingen (foto van de vader met een hoed op). Na een tijdje rijden kwamen ze bij de dierentuin terecht (plaatje van de ingang van een dierentuin). “Daar is de dierentuin!” riep Sylvia enthousiast en ze wilde gelijk naar binnen rennen. Haar ouders hielden haar tegen, want ze moesten eerst een kaartje kopen. Toen ze eenmaal binnen waren zagen ze eerst de apen rondrennen (plaatje van apen). Ze renden en sprongen en maakten de gekste geluiden. Er kwam zelfs een aapje bij Sylvia op de schouder zitten. Sylvia en haar ouders liepen verder en zagen de grote leeuwen in hun kooien lekker lui in de zon liggen (plaatje van leeuwen). Maar wat was dat nou? “Ik ben mijn hoed kwijt!” riep papa plotseling. Inderdaad, zijn mooie hoed was spoorloos verdwenen. Ze liepen naar een dierenverzorger toe en vroegen om hulp (plaatje van een medewerker). Deze wist helaas van niets. Papa was verdrietig, maar Sylvia wilde graag verder lopen. “Wie weet vinden we je hoed wel ergens in het park, papa.” zei ze vol moed. Vervolgens kwamen ze aan bij de insectengrot (plaatje van insecten). Deze kleine diertjes vond Sylvia wel grappig, maar ze kreeg er ook een beetje de kriebels van. De vlindertuin vond ze wat mooier en ze kon er zelfs een aantal aanraken (plaatje van gekleurde vlinders). Het was tijd om even pauze te nemen en Sylvia at haar broodjes braaf op. Als traktatie kreeg ze zelfs een ijsje van mama (plaatje van een ijsje). De hoed van papa was nog steeds nergens te bekennen. Toen het ijsje was opgegeten kwamen ze terecht bij een hele grote giraffe (plaatje van een giraffe). Het dier had zo’n lange nek dat Sylvia het hoofd bijna niet kon zien. Even verderop zagen ze een dier dat er gek uit zag (plaatje van een luiaard). Het dier hing ondersteboven aan een boom en leek wel te slapen. Ze waren bijna door de hele dierentuin heen en kwamen nog langs de vissen (plaatjes van vissen). Hier zwommen dolfijnen, haaien, gekleurde vissen en nog veel meer. Toen was het tijd om naar huis te gaan. “Maar mijn hoed dan?” vroeg papa bedroefd. Terwijl ze naar de uitgang liepen sprong Sylvia ineens hoog in de lucht en riep ze: “Kijk! Je hoed, papa!” En inderdaad! Een aap had de hoed op zijn hoofd gezet (plaatje van een aap met een hoed op). Hij had de hoed waarschijnlijk gestolen toen hij op de schouder van Sylvia ging zitten. De aap bulderde van het lachen. Samen met de dierenverzorger wist papa gelukkig de hoed snel weer terug te krijgen en konden ze naar huis. “Misschien moet je de hoed de volgende keer maar op je hoofd vastbinden papa” giechelde Sylvia (foto van het lachende kindje).

De hele wereld zien

Pieter wilde graag de hele wereld zien (foto van het kindje). Hij droomde erover om elk land dat er bestaat in ieder geval één keer te bezoeken (plaatje van een wereldbol). Pieter had echter een klein hondje dat zijn verzorging nodig had en die hij niet zomaar achter kon laten (foto huisdier). Op een dag werd Pieter wakker, maar lag zijn hondje niet meer naast hem! Hij zocht en zocht, maar kon nergens zijn hondje vinden (plaatje van een groot vraagteken). Toen zag hij echter wat sporen van hondenpootjes die naar buiten liepen (plaatje van sporen). Pieter verzamelde al zijn moed, pakte wat spullen in zijn koffer en ging de sporen achterna (plaatje van een koffer). Al snel kwam hij bij het vliegveld terecht en hoorde hij twee grote mensen praten over een hondje dat zojuist mee was gevlogen in een vliegtuig. “Dat moet mijn hondje zijn!” dacht Pieter meteen en hij besloot ook in het vliegtuig te stappen (plaatje van een vliegtuig). Na een tijdje vliegen kwam hij aan in Japan waar iedereen een andere taal sprak en veel naar elkaar bogen (plaatje van Japanners). Pieter keek zijn ogen uit, maar er was geen hondje te bekennen. Het bleek dat het hondje alweer in een ander vliegtuig was gestapt. En zo vloog Pieter verder naar Afrika (plaatje van Afrika), IJsland (plaatje van IJsland), Amerika (plaatje van Amerika), Frankrijk (plaatje van Frankrijk) en nog veel meer landen. Na zijn lange reis kwam hij uiteindelijk weer in Nederland, maar had hij zijn hondje nergens kunnen vinden. Verdrietig liep hij zijn huis weer in en plofte hij neer op de bank. Opeens hoorde hij wat getrippel uit de keuken komen. Daar kwam zijn hondje ineens aanzetten en ging gewoon naast hem op de bank liggen (plaatje van huisdier). En toen begreep Pieter het. Hij wilde zo graag de hele wereld zien dat zijn hondje hem overal naar toe had laten vliegen. Wat een goede truc! Maar voor nu was het ook wel heel fijn om weer thuis te zijn (foto van het blije kindje).